وینک که پلک پنجره ها باز می شود

امشب ، در امتداد افق ها و موج ها

شهر ایستاده است و شب از روی دوش او

لغزیده بر زمین

گویی که گربه های سیاه از درون چاه

چشمان کهربایی خود را گشوده اند

امشب ، خدای خاک به تقلید کهکشان