اما درین صبح غم آلود کهنسالی

بر قله ی البرز می دیدم که می خندید

دیدار او در چشم من خوش بود

وز خنده ی او شادمان بودم

بی آنکه ابری در افق باشد

چشم مرا راهی بدان خورشید خندان نیست

وین قطره ی سردی که با باد زمستانی