چشم مرا راهی بدان خورشید خندان نیست

وز خنده ی او شادمان بودم

اما درین صبح غم آلود کهنسالی

بی آنکه ابری در افق باشد

وین قطره ی سردی که با باد زمستانی

در می نوردد پشت دستم را

اشک است و باران نیست