اشک است و باران نیست

چشم مرا راهی بدان خورشید خندان نیست

وین قطره ی سردی که با باد زمستانی

در می نوردد پشت دستم را

زیرا من از اندیشه ی بیگانگی ، هر روز

در سرزمین دیگران سر بر زمین دارم

ور آستین چونان که می گویند