در می نوردد پشت دستم را

بی آنکه ابری در افق باشد

چشم مرا راهی بدان خورشید خندان نیست

وین قطره ی سردی که با باد زمستانی

اشک است و باران نیست

زیرا من از اندیشه ی بیگانگی ، هر روز

در سرزمین دیگران سر بر زمین دارم