چون ناخنی براق

ناگه به یاد سرزمین دیگر افتادن

در آسمان ذهن خود رنگین کمان دیدن

زان پس کمان ماه را در سرخی مغرب

روییده بر انگشت خونین جهان دیدن

یا در شبی دیگر

قرص بزرگ ماه را نازکتر از گلبرگ