وقتی که او ، کاشانه ها را نور می بخشید

قتی که خورشید جوان از کوه می آمد

من ، کودکی بودم که با اندیشه ای بیدار

می دیدمش در روستایی خشتی و خاکی

من هم ، شتابان در مسیر او

با مشتی از گل ، خانه ای بنیاد می کردم

چرکین تر و ناچیز تر از لانه ی مرغان