با مشتی از گل ، خانه ای بنیاد می کردم

می دیدمش در روستایی خشتی و خاکی

وقتی که او ، کاشانه ها را نور می بخشید

من هم ، شتابان در مسیر او

چرکین تر و ناچیز تر از لانه ی مرغان

اما بسان نغمه ی آنان : پر از پاکی

وقتی که او گرمای ظهرش را