وقتی که او گرمای ظهرش را

با مشتی از گل ، خانه ای بنیاد می کردم

چرکین تر و ناچیز تر از لانه ی مرغان

اما بسان نغمه ی آنان : پر از پاکی

بر خانه ی طفلانه ی نوساز من می ریخت

تا بام و دیوار ترش را خشک گرداند

من پیغمبر از نیشخند او