آنگاه با چشمی که مشتاق تماشا بود

ن خانه را نزد حریفان کاخ می خواندم

وز جایگاهی برتر از عرش خداوندی

خود را فزون می دیدم از معمار افلاکی

آنقدر بر معماری خود خیره می ماندم

تا عابری با گام مستانه

پامال می کردمش به بیبکی