دیدم که زیر آسمان تیره ی مغرب

گویی که تقدیر از نخستین روز

با آنچه من می ساختم ، بیهوده دمشن بود

مروز در صبح کهنسالی

خشم زمین جوشید و طغیان کرد

طوفان بی رحمی که از دیدار اقیانوس بر می گشت

در راه خود : آب و درخت و روشنایی را