اما کلاه سروری خسروانه را

ای صخره ی عقوبت ضحک تیره جان

ای کوه ، ای تهمتن ، ای جنگجوی پیر

ای آنکه خود به چاه برادر فرو شدی

در لحظه ی سقوط

از تنگنای چاه رساندی به کهکشان

ای قله ی سپید در آفاق کودکی