چون میخ غول پیکر بر خیمه ی زمان

ای قله ی سپید در آفاق کودکی

چون کله قند سیمین در کاغذ کبود

ای کوه نوظهور در اوهام شاعری

من در شبی که زنجره ها نیز خفته اند

تنهاترین صدای جهانم که هیچ گاه

از هیچ سو ، به هیچ صدایی نمی رسم