من در شبی که زنجره ها نیز خفته اند

چون کله قند سیمین در کاغذ کبود

ای کوه نوظهور در اوهام شاعری

چون میخ غول پیکر بر خیمه ی زمان

تنهاترین صدای جهانم که هیچ گاه

از هیچ سو ، به هیچ صدایی نمی رسم

من در سکوت یخ زده ی این شب سیاه