تن مرده را روح می بخشد از نو

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن

من از مرز و بومی کلام آفرینم

که لحن مسیحایی شاعرانش

جوان می کند پیر افسرده جان را

صدا ، پاسخم می دهد با درشتی

که : گر این چنین است ، ای مرد غافل