که لحن مسیحایی شاعرانش

فروبندد از فرط لذت دهان را

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن

من از مرز و بومی کلام آفرینم

تن مرده را روح می بخشد از نو

جوان می کند پیر افسرده جان را

صدا ، پاسخم می دهد با درشتی