فروبندد از فرط لذت دهان را

تن دختران را از آغوش مادر

ه گور فنا می سپردند یکسر

که تا آن شکمباره ی بی ترحم

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن

من از مرز و بومی کلام آفرینم

که لحن مسیحایی شاعرانش