که تا آن شکمباره ی بی ترحم

به خون می سرشتند ریگ روان را

تن دختران را از آغوش مادر

ه گور فنا می سپردند یکسر

فروبندد از فرط لذت دهان را

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن

من از مرز و بومی کلام آفرینم