ه گور فنا می سپردند یکسر

که در اوج تاریکی جاهلیت

به خون می سرشتند ریگ روان را

تن دختران را از آغوش مادر

که تا آن شکمباره ی بی ترحم

فروبندد از فرط لذت دهان را

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن