مرا از کمند کلاهش رها کن

تو گویی که در پشت این کینه جویی

نهان می کند وحشتی بیکران را

خدایا ! اگر نیکخواه منستی

سپس ، ایمن از طعنه ی او

به من بازگردان امید و امان را

وگر رفته را زنده در گور کردم