تو گویی که در پشت این کینه جویی

به جای یقین می نشاند گمان را

مرا قاتلی سنگدل می شمارد

که جان شب و روز را می ستانم

نهان می کند وحشتی بیکران را

خدایا ! اگر نیکخواه منستی

مرا از کمند کلاهش رها کن