مرا قاتلی سنگدل می شمارد

طلب می کنی هستی جاودان را

ولی چون بدین آرزو ره ندارد

به جای یقین می نشاند گمان را

که جان شب و روز را می ستانم

تو گویی که در پشت این کینه جویی

نهان می کند وحشتی بیکران را