چه امیدی به غیر از این توانم داشت

م تلخ مرا از خاطرم بیرون نخواهد برد

مگر مرگ اید و راه فراموشیم بنماید

من از داروی شور اشک در شب های بیداری

که درد تازه ای بر دردهای من نیفزاید

چنان گمگشته در خویشم ک هیچم رهنمایی نیست

چنان برکنده از خاکم که از من ، نقش پایی نیست