من از داروی شور اشک در شب های بیداری

لهیب درد خاموش مرا تسکین نخواهد داد

م تلخ مرا از خاطرم بیرون نخواهد برد

مگر مرگ اید و راه فراموشیم بنماید

چه امیدی به غیر از این توانم داشت

که درد تازه ای بر دردهای من نیفزاید

چنان گمگشته در خویشم ک هیچم رهنمایی نیست