ختان را ، سکوت مرگ ، در خوابی گران برده ست

چه غم گر چلچراغ ماه ، بزمم را نیاراید

شبی دارم که در آفاق تاریکش

تمام روشنایی ها فرو مرده ست

من اما در میان خفتگان ، آن پیر بی خوابم

که در دستش ، کتاب کهنه ی هستی ورق خورده ست

و خوابی نیست تا این خسته را از خویش برباید