خانه ام را از پس دود و شرار

دوزخی دیدم در آن عرش برین

آسمانی همچو بحر واژگون

موج هایی جمله با آتش : قرین

زورقی پنداشتم : خاکسترین

عمر من بود آنچه در زورق ، هنوز

شعله می زد چون امید واپسین