زورقی پنداشتم : خاکسترین

آسمانی همچو بحر واژگون

موج هایی جمله با آتش : قرین

خانه ام را از پس دود و شرار

عمر من بود آنچه در زورق ، هنوز

شعله می زد چون امید واپسین

ناگهان بغضی گلویم را فشرد