گویی که من : سوارم و عالم : پیاده است

من ، پا به پای او

آماده ی صعود بدان قله ی بلند

ازمنزلی به منزل دیگر شتافتم

اما ، ظهور ظهر

رویای صبحگاهی اینده ی مرا

چون عکس نور دیده سراپا سیاه کرد