تنها و ناگهان

رویای صبحگاهی اینده ی مرا

چون عکس نور دیده سراپا سیاه کرد

هر سایه را که نقش زمین شد ، تباه کرد

آن سایه ای که در پی من ره سپرده بود

وز هرم نیمروزی خورشید مرده بود

جانی دوباره یافت