من ، از نسیم سرد خزان ، بوی خاک را

در دیدگان خیره ی من چکه می کند

مانند شیشه ایست که از ماورای آن

سنگ و گیاه و جانور و آدمی : ترند

همچون شراب تلخ

هر دم به یاد خانه ی ویران مادری

می نوشم و گریستن آغاز می کنم