جزیره های پرکنده ی پریشانم

و تا سپیده براید : ستاره می دوزم

و تا سپیده براید : ستاره می شمردم

منم که در دل دریای بی کران چون او

وزین قلمرو تاریک در نمی گذرم

منم که تیره تر از آسمان طوفانی

به یاد خاک دل افروز آفتابی خویش