وزین قلمرو تاریک در نمی گذرم

و تا سپیده براید : ستاره می شمردم

منم که در دل دریای بی کران چون او

جزیره های پرکنده ی پریشانم

منم که تیره تر از آسمان طوفانی

به یاد خاک دل افروز آفتابی خویش

در آستان سحر : دل به گریه می سپردم