وز سر خشم و پریشانی

آن قدر بی خبر از خویش میان عطش و آتش

رفت و باز آمد و لغزید و فرو افتاد

که توانایی خود را همه از کف داد

دم انباشته از زهر زلالش را

بر وجود عبث خویش فرود آورد

وز جهان ، چشم طمع بردوخت