درخت های پسته در کنار راه

فشانده موی نرم خویش را به دوش باد

روایتی رها و عاشقانه می کنم

سفر ادامه دارد و در آستان صبحدم

سکوت سبز خویش را به آب داده اند

و رشد سالیانه ی ستک های ترد را

پس از تحمل عبوس یک درنگ قهوه ای