پس از تحمل عبوس یک درنگ قهوه ای

درخت های پسته در کنار راه

سکوت سبز خویش را به آب داده اند

و رشد سالیانه ی ستک های ترد را

به ابر و باد و آفتاب داده اند

سفر ادامه دارد و میان بهت دشت ها

کبوتران وحشی از میان حلقه های چاه