آگاه بود ایا که بالش را

خواب بلند باغ را مرغی

با چهچهه کوتاه خود تعبیر ها می کرد

آن سیره ی تنها که سر بر نرده ی سرد قفس می زد

در خیمه ی شبگیر کوته کرده بود آن مرد ؟

شاید بهانه می گرفت این سان

شاید