چونک ساغرهای مستان نیک باتوفیر بود

دیدم آن آهو به ناگه جانب آن پیر تاخت

چرخ ها از هم جدا شد گوییا تزویر بود

کاسه خورشید و مه از عربده درهم شکست

روح قدسی را بپرسیدم از آن احوال گفت

بیخودم من می ندانم فتنه آن پیر بود

شمس تبریزی تو دانی حالت مستان خویش