شمس تبریزی تو دانی حالت مستان خویش

چونک ساغرهای مستان نیک باتوفیر بود

روح قدسی را بپرسیدم از آن احوال گفت

بیخودم من می ندانم فتنه آن پیر بود

بی دل و دستم خداوندا اگر تقصیر بود