در بیابان غم از دوری دارالملک وصل

هر که این بر خورد از تو از تو برخوردار باد

هر کجا یک تار مویت بر هوس سر می نهد

تار ما را پود باد و پود ما را تار باد

چند غم بردار بودستم که غم بر دار بود

خار مسکینی که هر دم طعنه گل می کشد

خواجه گلزار باد و از حسد گل زار باد