چند غم بردار بودستم که غم بر دار بود

هر کجا یک تار مویت بر هوس سر می نهد

تار ما را پود باد و پود ما را تار باد

در بیابان غم از دوری دارالملک وصل

خار مسکینی که هر دم طعنه گل می کشد

خواجه گلزار باد و از حسد گل زار باد

گل پرستان چمن را دشمن مخفیست مار