گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ

کز می جام شهادت همه مدهوشان اند

نام شان زمزمه ی نیمه شب مستان باد

تا نگویند که از یاد فراموشان اند

سرخ گل های بهاری همه بی هوشان اند

باز در مقدم خونین تو ای روح بهار

بیشه در بیشه درختان همه آغوشان اند