تا بدیدم کاین هزاران لعب یک کس می نهاد

اسب را قیمت نماند پیل چون پشه شود

خانه ها ویرانه ها گردد چو شهر قوم عاد

اندر این شطرنج برد و ماند یک سان شد مرا

در نجاتش مات هست و هست در ماتش نجات

زان نظر ماتیم ای شه آن نظر بر مات باد