بانگ نوشانوش مستان تا فلک بررفته بود

ای که تا روز قیامت عمر ما چون دوش باد

باده ها در جوش از او و عقل ها بی هوش از او

جزو و کل و خار و گل از روی خوبش باد شاد

بر کف ما باده بود و در سر ما بود باد

در فلک افتاده ز ایشان صد هزاران غلغله

در سجود افتاده آن جا صد هزاران کیقباد