ای که تا روز قیامت عمر ما چون دوش باد

دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد

پرده شب می درید او از جنون تا بامداد

دوش ساغرهای ساقی جمله مالامال بود

باده ها در جوش از او و عقل ها بی هوش از او

جزو و کل و خار و گل از روی خوبش باد شاد

بانگ نوشانوش مستان تا فلک بررفته بود