پرده شب می درید او از جنون تا بامداد

دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد

دوش ساغرهای ساقی جمله مالامال بود

ای که تا روز قیامت عمر ما چون دوش باد

باده ها در جوش از او و عقل ها بی هوش از او