دوش ساغرهای ساقی جمله مالامال بود

دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد

پرده شب می درید او از جنون تا بامداد

ای که تا روز قیامت عمر ما چون دوش باد

باده ها در جوش از او و عقل ها بی هوش از او

جزو و کل و خار و گل از روی خوبش باد شاد