فریادشان تموج شط حیات بود

آن عاشقان شرزه که با شب نزیستند

رفتند و شهر خفته ندانست کیستند

چون آذرخش در سخن خویش زیستند

مرغان پر گشوده ی طوفان که روز مرگ

دریا و موج و صخره بر ایشان گریستند