رود آفتاب و آب در شتاب

قد کوته تو راه را به دیده ی تو بست

گامی از درون سرد خود برای

پای بر گریوه ای گذار و درنگر

کاروان درد و سرد

در گزیر و ناگزیر

آنک آن هجوم سبز مرز ناپذیر