تابید بر رویای دشت و کوهساران

باغ از نفس های گل و از بوی باران

بیدار شد چشمان ز خواب ناز برداشت

خورشید صبح نرمتاب ماه اسفند

می پرسم اینک زان ستک ترد بادام

وز تک برگ نورس این باغ بیدار

کان سوی روزان سیاه مرگ ما نیز