می پرسم اینک زان ستک ترد بادام

بیدار شد چشمان ز خواب ناز برداشت

خورشید صبح نرمتاب ماه اسفند

تابید بر رویای دشت و کوهساران

وز تک برگ نورس این باغ بیدار

کان سوی روزان سیاه مرگ ما نیز

نقش امیدی از حیات دیگیر هست ؟